توافق رهبران جامعه جهانی زرتشتی برای "گردهم آمدن و با هم کار کردن" بود که در میزگرد با هم بودن حاصل شد.

 در طول سه نشست رسمی «میزگردباهم بودن» و چندین نشست غیر رسمی، توافق شد تا نمایندگان چهار منطقه ایران، هندوستان، بریتانیا(اروپا) و آمریکای شمالی که 90 درصد جمعیت جامعه جهانی زرتشتیان را پوشش می دهند به عنوان اعضای اصلی میزگرد انتخاب شدند که وظیفه دارند مسیر و هدف آینده جامعه زرتشتیان را انتخاب نمایند. نمایندگان کشورهای با جمعیت کمتر زرتشتی حاضر همچون برخی از کشورهای خاورمیانه، سنگاپور، استرالیا، نیوزلند، آفریقا نیز در این ساختار فعالیت نمایند.    

تاکید بر ضرورت حفظ ارتباط جامعه زرتشتی بدون توجه به مرز کشورها بحثی بود که توسط رویین تن ریوتنا انجام شد. که با حمایت بسیاری از سخنرانان همچون بهرام پستاکیا، فیردوش مهتا، دکتر زرین کارانی آراز، یزدی تانترا، پرسیس دوباش و...همراه شد.    

گفتنی است نخستین میزگرد سال 2005 و در کنگره لندن برگزار شد و به وسیله داراب میستری رئیس کنگره پشتیبانی شد. سه میزگرد بعدی به ترتیب سالهای 2007 و 2008 در بمبئی و پایان 2008 در هوستون برگزار گردید. بحثها و فعالیتهای صورت گرفته در این میزگردها گوناگونی  زیادی دارند که می توان به فعالیتهای مختلفی در مواردی چون اقتصادی اجتماعی، دینی، آموزشی، فرهنگی و پروژه های پایه ای اشاره نمود که گزارش های آن در مجله FEZANA منتشر شده است.  

در پنجمین میزگرد باهم بودن 5 هدف و پروژه انتخاب شد(زرین آراز و دالی دستور از سخنرانی های مطرح شده در نشست اول این موضوعات را جمع آوری کردند):  

1.رهبران زرتشتیان در مناطق مختلف به عنوان اعضای میزگرد و تصمیم گیرندگان فعالیت نمایند.

2. پشتیبانی از تارنماها و تکنولوژیهایی برای ایجاد ارتباط و شکل گیری شبکه جهانی زرتشتیان  

3. پیگیری در انجام مطالعات مورد نظر کنگره های جهانی زرتشتیان

4.جمع آوری و تجزیه و تحلیل آمار جمعیتی زرتشتیان برای تصمیم گیری در موارد مختلف

5.حمایت از شبکه جهانی زنان زرتشتی

نشستهای دوم و سوم به اعتبار و بصیرت خانم مهربسانیا رئیس کنگره و با حضور و ریاست  4 رهبر منطقه ای: دینشاه مهتا(هندوستان)، دکتر اسفندیار اختیاری(ایران)، پوروشسب ژیلا(بریتانیا) و بومی پتل(آمریکای شمالی) برگزار شد.

بیشتر بحثها پربار بودند و امیدواری زیادی وجود دارد که به عمل منتهی شوند، اما در این بین رضایت بخش ترین بحثها مربوط بود به تبدیل میزگرد فعلی از جایی که هر فرد یا سازمان علاقه مند به جامعه زرتشتی در آن حاضر می شود به سیستم هماهنگی که به وسیله انجمنها شکل می گیرد و نمایندگانی از مناطق مختلف زرتشتی نشین در آن حاضر هستند.

توافق های رهبران مناطق زرتشتی نشین در میزگرد باهم بودن که بعد از چند دهه گرد هم آمدند بدون شک نقطه عطفی در جامعه جهانی زرتشتی است و میراث کمی برای کنگره دبی نیست.