احتمالا دوستانی که کمی اضافه وزن دارند بدون شک سریع مطلب را گرفته اند و متوجه شدند منظور مای بی سر و زبون که بعد از چندین ماه دوباره اجازه ی طنازی یافته ایم همان خندق بلا یا شکم است.

با وجود آنکه افتخار شرف یابی در کنگره جهانی زرتشتیان و مزین نمودن خاک دبی به قدوم مبارک خویش را نداشتیم اما مهمترین اخباری که از دوستان حاضر جویا شدیم بعد از سلامتی شیخ هاشر مکتوم آل مکتوم، مربوط به پذیرایی و غذاهای کنگره بود.

شرکت کنندگان کنگره در حالی که همگی از بی میلی خود به غذاهای کنگره می گفتند و به تند و تیز بودن آن اشاره می کردند اما نمی توانستند جلوی آب جاری از چانه ی خود  را بگیرند و به تنوع و کیفیت بالای غذاها و دسرهای سرو شده در کنگره اشاره می کردند. یکی از این دوستان صادقانه می گفت در این چهار روز من توانستم خوردن برنج را ترک کنم و تنها به خوردن انواع پروتئین های حاضر روی آوردم.

اما این مطالب چه ربطی به تیتر این نوشته دارد؟ ربطش این است که اگر ما می خواستیم در ایران چنین پذیرایی را انجام دهیم، کل 480 دلار دریافتی از هر نفر را هم که صرف غذا می کردیم باز هم غذا کم می آمد.

می دانید چرا؟ پاسخش را باید در فرهنگ والایمان بجویید، اصولا فرهنگ غذاخوردن در ایران فرهنگ خاصی است، به ویژه اگر همچون کنگره جهانی زرتشتیان همه چیز به صورت سلف سرویس باشد و همه بتوانند هر چه قدر که بخواهند از غذاهای موجود نوش جان بفرمایند. مثل همین عروسی هایی که ما برگزار می کنیم، احتمالا تا به حال نحوه هجوم به میزهای غذا را در تالار خسروی به چشم خود دیده اید، و مشاهده کرده اید، ژنرالهای اینگونه هجومها با چه ظرافتی بشقابهای خود را پر از پروتئین های موجود می کنند و مابقی را برای دیگران به جا می گذارند، از سویی گروهی از درجه داران کارکشته برای همقطارانشان هم غذا بر می دارند و با استفاده از کیف های خود آن را به منطقه مورد نظر که احتمالا یخچال خانه است منتقل می کنند، تا مزه غذاهای آن شب را به راحتی فراموش نکنند.

حال اگر به شما بگویند، شرکت کنندگان حاضر در کنگره دبی برای استفاده از غذا در صف می ایستادند و به نوبت به اندازه ی خود غذا بر می داشتند، باور می کنید؟ خوب باور کردنش هم سخت است به ویژه برای تیم ایرانی حاضر، می توان تصور نمود که این تیم قسمت صف را با برخی تکنیکها بپیچاند، اما آنچه مطمئنا باعث افسوس ایرانیان حاضر شده است، عدم نمونه برداری از غذاهای حاضر برای روزهای دیگر و همقطاران دیگر است، که این هم به واسطه ی حضور در دبی و عدم پیش بینی های لازم از سوی تیم ایرانی رخ داده است.

از همین روست که باید خوشحال باشیم که میزبانی کنگره نهم را به ایران ندادند، چون بدون شک انجمنهایمان ورشکست می شدند، تصور بفرمایید در ایران بجای 70 نفر حداقل 500 نفر از شرکت کنندگان ایرانی بودند و اگر هر کدام از این 500 نفر نیز فقط یک ظرف اضافه با خود می آوردند تا نشان دهند که تنها به فکر خویش نیستند و اگر با توجه به پروتئین های فراوان موجود نیمی از اسرافهای معمول را انجام می دادند، آنگاه بعد از نخستین ناهاری که در کنگره سرو می شد، امکان اضافه شدن چند نفر جان باخته راه ناهار به جان باختگان راه میهن وجود داشت.

پس یادمان باشد اگر در دبی ناهار متنوع و به صورت سلف سرویس بود، این کار برگرفته از تمدنی غیر ایرانی و غربی است و به صلاح است که در ایران فرهنگ ایرانی را پاس بداریم و همان زرشک پلو با مرغ را با استفاده از ژتون در اختیار شرکت کنندگان قرار بدهیم.

فقط برای آنهایی که می خواهند این فرهنگ ایرانی را خدشه دار کنند و زیرش بزنند یک نمونه ی زنده می آورم: مسئول یکی از تورهای ایرانیان حاضر در کنگره دبی وقتی می خواست با هتل محل اقامت ایرانیان تسویه حساب کند، با جریمه ی 1000 درهمی مواجه شد، وقتی دلیل آن را پرسید، فهمید که ایرانیان حاضر مقداری از صبحانه رایگان هتل را برای صرف در دیگر وعده های غذایی با خود می برده اند.

یادداشت ها (10)

ایجاد یادداشت
لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید
نام:
پست الکترونیکی شما:
وب سایت شما:
یادداشت
کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*