| گفتگو با بهنام مرادیان |
|
|
| كامبيز رستمي | ||||||||||
| ۱۸ شهريور ۱۳۸۸ | ||||||||||
 آقای مرادیان، نخستین حضورتان در مانتره را به یاد می آورید؟ مانتره 8، من آن موقع سوم راهنمایی بودم که در آن سال در اوستاخوانی شرکت کردم. در مانتره 9 در بخش گاتاشناسی نیز شرکت کردم و از دوره 9 به بعد هر سال در گاتاشناسی و در برخی دوره ها نیز در اوستاخوانی شرکت می کنم. امسال با سه نوشتار در مانتره حضور داشتید، آیا این نقطه اوج شرکت شماست؟ از لحاظ کمیت و مقام آری. من در سالهای گذشته بیشینه با 2 نوشتار شرکت می کردم. صرف نظر از مقام، 2 سال پیش یک نوشتار تحقیقی در مورد شهریاری در شاهنامه داشتم، با آنکه این مقاله در آن سال سوم شد ولی از لحاظ پژوهش کار جامعتری بود. هدفتان از شرکت در مانتره چیست؟ من هر سال کوشش می کنم با یک حرف جدیدی وارد مانتره شوم و آن را با یک سنجش و چالش با داوران روبرو کنم. ولی دیگر خیلی وقت است که برای من مقام و رتبه اهمیتی ندارد و اگر واقعا این را حس کنم حرف جدیدی ندارم و یا مانتره کارآیی های لازم را برای من ندارد، آن وقت در این همایش شرکت نمی کنم. گروهی از شرکت کنندگان به همایش دعوت می شوند ولی به روی سن نمی روند، فکر می کنید این کار خوب است؟ دعوت به همایش به شرطی که اردو آنقدر پربار باشد و به مانند یک سمینار فوق العاده تخصصی در بیاید می تواند مفید باشد وگرنه از نگاه آموزش، پشت تریبون رفتن چیزهای فوق العاده ای را به آدم یاد می دهد که شاید جای دیگری نتوان آنرا آموخت. مانتره همایش است یا مسابقه؟ ظاهرش همچنان مسابقه است. اما من اعتقاد دارم همایش بودن با مقایسه کردن تضادی ندارد و پیشرفت در رقابت و مقایسه وجود دارد. ولی به این شیوه کنونی خیلی فضای مسابقه ای صفر و یک دارد. شاید بهتر باشد زمینه های تقدیر گسترده تر و متنوع تری به وجود بیاید و پرباری اردوی مانتره بیشتر تقویت شود. امسال محور همایش، برای نخستین بار برگزار شد، کار مفیدی بود؟ بله، چون عنصر هدف مندی و همه سویه نگری را ارضا می کند. فرهنگ گفتگو و شنونده بودن را تمرین می کند و راه حل پاسخ به پرسش ها را از روش هم اندیشی فشرده به نمایش می گذارد. چرا رنج سنی شرکت کنندگان مانتره کم است؟ چون سن که زیاد می شود، دغدغه های خیلی زیادی وارد زندگی می شود و چون دغدغه دین را کمرنگش کرده ایم افراد به اصطلاح به دنبال کار و زندگیشان می روند و این سبب شده است در مانتره شرکت کنندگان در یک فضای دانش آموزی، دانشجویی و بیشتر دانش آموزی در این همایش شرکت می کنند. فکر می کنید مانتره می تواند به جایی برسد که علاوه بر معرفی پژوهشگر، پژوهشگر پرورش بدهد؟ هدف مانتره پرورش پژوهشگر است و تا حدودی این کار را انجام می دهد. به خصوص پشت تریبون رفتن. ولی مقطعی بودن مانتره در یک سال خورشیدی موجب می شود که این روند پژوهش کامل نشود و به گفته شما به معرفی پژوهشگر برسد. برای پرورش نیز برگزاری کلاسهای مستمر و پیوسته به همراه استادان راهنما و مشاوره دائمی می تواند ما را به این هدف نزدیک کند. مانتره برای شما چه نقشی داشته است؟ مانتره بخشی از حس اعتماد به نفس مرا تامین کرده است ولی به دلیل کامل نبودن روند پرورش، نمی توانم ادعا کنم که تمام دانش ناچیز من که هیچ ادعایی نسبت به آن ندارم، به خاطر مانتره بوده است. نظرتان برای کارتی کردن شرکت کنندگان در مانتره چیست؟ ما باید تسهیل کننده شرکت مردم در مانتره باشیم و چنانچه شرکت را سخت تر بکنیم، این تعداد نیز به همایش نمی آیند. حضور غیرهمکیشان در مانتره می تواند مفید باشد؟ در جایگاه داوری شاید. شرکت کنندگان را با چالش داوران غیرهمکیش روبرو کردن می تواند مفید باشد ولی در جایگاه بازدید کننده نه. چون می تواند حرفهای ناقص شرکت کننده ها را به بیرون از جامعه منتقل کند. گفته هایی که لزوما درست نیستند. داوری ها چه طور بود؟ در مورد اوستاخوانی که نمی توانم اظهار نظر کنم. ولی در مورد گاتاشناسی، داوران چالش کمی ایجاد می کنند و فکر می کنم اطلاعات زیادی را می توان نه تنها در بالای سن بلکه حتی کتبی در اختیار شرکت کننده ها قرار بدهند. جهانی شدن مانتره می تواند مفید باشد؟ قطعا. ما اگر بتوانیم پارسیان هندوستان را حتی به صورت غیرحضوری در این همایش شرکت دهیم و یا از آنها داوری بخواهیم، می توانیم در یابیم که آنها چگونه می اندیشند. پس از این نیز می توانیم شرکت کننده هایی از کشورهای دیگر داشته باشیم. با اینکار ما خیلی چیزها را می توانیم یادبگیریم و یاد بدهیم که شاید این بسیار سرنوشت ساز باشد. خاطرات تلخ و شیرینی که از مانتره دارید؟ خاطره شیرین من به اولین سالی برمی گردد که نوشتار ارایه کردم. چون در آن سال مقام اول را به دست آوردم و آغاز خوبی برای من شد. دو سال پیش نیز مقاله خیلی خوبی داشتم که حتی داوران نیز به آن اذعان داشتند ولی بین 4 نوشتار سوم شد. من کاری به علت این مقام ندارم ولی خوشحالم از اینکه به مانند خیلی ها که گاه از ادامه کار دلسرد می شوند، دلسرد نشدم و کارم را ادامه دادم و امسال توانستم در یک بازه زمانی کوتاه 3 مقاله بنویسم که همگی کارآیی و سودمندی داشتند. سخن آخر؟ در کل امیدوارم روح تغییر و تازه گردانی در آرمانهای کانون دانشجویان زرتشتی ادامه داشته باشد. بازدید: 844
|
||||||||||
یادداشت ها (2)
تبلیغات
|