وقتی به تقویم نگاه می کردم بی اختیار چشمم افتاد به اسم پیر نارستانه که موسم زیارت آن پیر فرا رسیده است.

این سوال در ذهنم تداعی می شود که چرا اسم این زیارتگاه ها را پیر گذاشته اند؟ به سراغ لغت نامه می روم و کلمه ی پیر را جستجو مي كنم. معنای آن در لغت نامه عبارت است از کسانی که راه طریقت را طی می کنند ولی هین معنا هم مرا قانع نمی کند.

برای یافتن جواب پرسشم لازم نیست به سراغ کتابهای قطور بروم بهترین و اسان ترین راه همین تقویم خودمان است که گاهی فراموش می کنیم کاربردی غیر از پیدا کردن تولدها و تعطیلات رسمی و غیر رسمی هم دارد.

پیر نارستانه در 30 کیلو متری شهر یزد و در پشت کوه (دربید) قرار دارد که زرتشتیان هر ساله از روز سپندارمذ تا روز اذر از ماه تیر مهمان این پیر می باشند.

این زیارتگاه در دره ای با عمق کم جای گرفته که 3 طرف ان را کوه احاطه کرده است. بر اساس باورهای مردم این مکان پناهگاه یکی از شاهزادگان ساسانی بنام شاهزاده اردشیر است که در هنگام حمله ی اعراب به این کوه پناه اورده است.

شاهزاده اردشیر بر شکارچی روشن بینی ظاهر می شود و شکار چی بنا به درخواست و فرمان شاهزاده اردشیر بنای پیر را بنیان می نهد.

متن این تاریخچه ی کوتاه را بازخوانی می کنم. حالا جواب پرسشم را دریافت می کنم. شاهزاده اردشیر برای دفاع از دین خود به این مکان پناه اورده است. در واقع این شاه زادگان گریخته از دست تازیان که به پرهیزکاری شهره بودند نقش اسطوره های مقاومت و شرافت دینی را برای ما فرزندان ایران یافته اند.

یاد درخت های مورد پیر نارستانه می افتم و ناگهان این مصرع زیبا از استاد هوشنگ ابتهاج (سایه) را به ياد مي آورم که می گوید: نشان داغ دل ماست لاله ای که شکفت....

آیا ما فرزندان خلفی برای ان پیر بوده ایم؟ آیا ما هم می توانیم همانند یک پیر برای نسل بعد از خود باشیم و اسطوره ی مقاومت و پاسداري دین لقب بگیریم؟ زیارت همه قبول....