اورمزد و تیرماه، تاریخی که هر ساله گردهمایی­ها و همازوری­های بسیاری در این تاریخ به یاد تاریخ­ها و به یاد داشت رقم­زدگان این تاریخ­ها برگزار می­گردد.

آری، تاریخ، گذران زمان­ها و لحظه­ها؛ اما چه گذرانی؟ چه زمان­هایی؟ و چه لحظاتی؟

لحظاتی که بسیاری از آنها با خون­ها و جان­های پدران، نیاکان و جوانان زرتشتی شکل گرفت و به نام تاریخ نقش بست.

ندیده­ایم اما از شنیده­ها به یاد داریم از لحظه­ی حمله­ی اعراب، جنگ تحمیلی و...

آری و آری این رفت ستم بر ما، بر قصر ستم­کاران گویی چه رسد خضلان...

و باز هم تاریخ اورمزد و تیر ماه، یادآور روان پاک هزاران زرتشتی که برای ارزش­های فرهنگی، دینی و ملی خود گام­ها نهادند و نقش­ها زدند.

و به راستی تاریخ اورمزد و تیر ماه نه تنها پاسداشت هماروانان، گویی به یاد آوردن و به پا داشتن لحظه لحظه­ی ارزش­هاییست که شهدای زرتشتی، خون را برای سپردن آنها به ما، تنها نگارنده یافتند؛ ارزش­هایی که تنها در به جا آوردن سنت پرسه­ی همگانی، زیارت­ها و بسیاری دیگر از سنت­های زیبایمان خلاصه نمی­گردند بلکه در کنار شرکت در این مراسم نیازمند اندیشه و خردورزی نیز می­باشند.

بیاییم امسال پرسه­ی اورمزد و تیر ماه را با اندیشیدن به یکی از پیام­های اشوزرتشت و سنت­های زیبایمان همراه سازیم.

انوشه­روان روان همه­ی درگذشتگان