دادگاه يزد (دخمه)

انجمن يانش وران مانتره

۱۰ فروردين ۱۳۸۷

ساختمانی است که در بالای کوه می سازند، در جایی که از شهر دور است، بدن مرده را به درون دخمه می گذارند و پرندگان لاشخور در مدت کوتاهی همه گوشت بدن مرده را می خوردند و استخوان باقی می گذاردند. حقیقت این است که این روش بهترین راه تجزیه بدن مرده است. نخست آنکه این کاری است که در طبیعت نیز انجام می شود. دوم آن که از آلودگی محیط زیست جلوگیری می شود. استخوانهای باقیمانده خشک شده را ماموران دخمه در چاهی که در وسط دخمه قرار دارد می ریزند و روی آن آهک و گوگرد (تیزاب) می ریزند و به وسیله آب باران به چهار چاهی که در چهار طرف چاه اصلی است برود. ته و بدنه چاه اصلی با سنگ و سیمان پوشیده شده است تا مادام که استخوانها در آنجا است و هنوز به وسیله آهک و گوگرد متلاشی و پاک نشده، میکرب به خارج سرایت نکند. آیینی که برای درگذشتگان برگزار می شود، با باور به دو اندیشه است: 1-جاودانی روان: بازماندگان می خواهند رفتن روان درگذشته را به پشتیبانی و همکاری آنان از گیتی، به سرای جاودانی با آسودگی و کمترین رنج انجام گیرد. 2-دگرگونی شکل بدن: بازماندگان می خواهند بدن در گذشته به وضعی تغییر شکل یابد که کم ترین آلودگی را پدید آورد و کمترین زیان را به طبیعت و محیط زیست برساند. انتقال بدن درگذشته به منزل آخر، باید هر چه زود تر با آیین ویژه ای انجام شود.   در آین آیین به چهار اصل توجه می شود:   1.جدا نگاه داشتن « بدن درگذشته » از زندگان: پس از مرگ، بدون درنگ بدن درگذشته را پارچه سفیدی می پوشانند، و سپس آن را گندزدایی و ضدعفونی کرده و با آب می شویند.در این هنگام سدره و کشتی را به درگذشته می پوشانند و روی او را باز می گذارند تا خویشان به او نزدیک شوند برای واپسین بار او را دیده و آخرین بدرود را بگویند. بعد مرده را درون پارچه سفید گذاشته و 5 جای بدن (گردن، بازوان، کمر، زانوان و دو شصت پا) او را با نوار سفیدی بسته، دو دست او را روی سینه تا می کنند. در طول این مدت موبدان سرگرم اوستا خواندنند.    2. بهداشت: دومین اصل در این آیین، رعایت بهداشت است. ضدعفونی کردن، شست وشوی بدن و دورنگاه داشتن زندگان از بدن درگذشته. به همین منظور است انتقال بدن درگذشته از خانه به دخمه یا آرامگاه به وسیله دو مأمور که آنها را نِ‍ساسالار می خوانند، صورت می گیرد.نساسالاران بدن درگذشته را روی تابوت آهنی می گذارند و موبدان بر آن نماز می گذارند. سپس تابوت را چهار نفر روی شانه برای بردن به خانه واپسین بلند می کنند. . سادگی: آیینی که برای درگذشتگان انجام می شود برای همه، بدون رعایت جنس، نژاد و یا موقعیت اجتماعی یکسان است و باید به ساده ترین شکل انجام می شود. 4. آلوده نکردن محیط زیست: در دین زرتشت، خاک، آب، هوا و آتش و هر آنچه که آفریده خدا است، باید پاک نگاه داشته شود. در دین زرتشت سفارش شده است که بدن درگذشته را به گونه ای در آخرین منزلگاه بگذارند که کمترین زیان و آلودگی را پدید آورد. برگرفته از کتاب « دیدی نو از دینی کهن» دکتر فرهنگ مهر بازدید: 838   اولین یادداشت ایجاد یادداشت لطفا نظرات خود را در مورد این مطلب در اینجا ثبت کنید نام: پست الکترونیکی شما: وب سایت شما: یادداشت کد امنیتی: (کد مقابل را داخل کادر وارد کنید)*