حکیم من: سیمرغ سخن به یادت سراپرده‌ی تازی‌گری درید و دستگاه همایون هستی به راهت نوای بیداد دمید، راهی که فراز در آن فرود نیابد و رسایی در آن رسوایی نیارد و این راه راهی نیست جز: چو ایران نباشد تن من مباد ... ، تن تو مباد و تن ما مباد.

حکیم من: هنوز واژه‌های پارسی چون تویی نمی‌شناسند که دوستانه بر آنها بتازد و هنوز رستم و سهراب، گیو و گودرز و گردآفرید چون تویی نمی‌دارند که چنین حماسیانه آنها را بنماید تا نمادوارانه، ایرانیان را ببالانند.

حکیم من: تویی که هنوز و هنوزه ریشه­هایت در سرزمین پارسی­گویی می­پاید و درخت پارسی­گویی، پارسی­سرایی و پارسی­خوانی از تو، آسمان و فراآسمان می­کاود و اندیشه­های ایران­نشینان و حتی غیرایران­نشینان را به خود می­کشاند.

ای حکیم حکیمان، ای که باژِ طوسِ خراسانِ ایران دیگر چون تویی به خود نبیند و بر سطر و صفحه­ها و برگ­های هیچ کتابی دیگر سی هزار چکامه­ای این چنین ننشیند؛ چکامه­هایی که شاهنامه­ی نثر ابومنصوری پیشین را، روحی از شاهنامه­ی نظم فردوسی دهد و پیرو دقیقی شاعر و به دنباله­روی او نقشی بر آن نگارد که تا به حال کلکان خیال و ناوکان مژگان این چنین یاد و خاطری بر خود نیابد.

و اکنون حکیم من، با سروده‌هایت اکنون و دیروز و امروز برایم بی معنی است چرا که مرا در زمانه‌ی بی­زمانی به فریاد وا می‌دارد و این‌گونه با یاد تو و به راه تو می‌خوانم و می‌بالم.