دلت را ، انديشه ات را ،اميدت را، خانه تكاني كن  و بيا با دوستي و صفا و صمیمیت دست در دست هم  طرحي نو در اندازيم . بيا با هم عـــــود و كندر و اسفند بر آتش نهيم و شمع و چراغ دلمان را روشن نگه داريم فراموش كن آنچه ياس و نا اميدي است، فرا موش كن غم و كين را.

ببین زمین را که عاشق ابدی خورشید شده هر سال یک بار به دورش می چرخد و هنوز هم  کم نیاورده تو هم بیاموز مهر و دوستی را، تلاش را، تغییر را، بودن را شدن را، شادی و نشاط و زندگی را.

شادابی و نو شدن طبیعت را با همه انسان های خوب و نیک جهان جشن می گیریم تا عشق باشد تا زندگی باشد تا نیکی و صلح و مهر و دوستی در دنیا زنده باشد.
بيا با هم به سفيدي و پاكي، به سبزه و جویبار و گل و شكوفه ها فكر كنيم بیا با هم به هر آنچه شادی بخش و زندگی ساز است فکر کنیم؛ بیا ای عاشقان زندگی به زندگی به لحظات زندگی بیاندیشیم به اشا به راستی به گفته  و کرده و اندیشه نیکمان بنگریم به باورمان که یاریمان می دهد به انسانی زند گی کردن، بيا، بیا تا كوزه كهنه هاي دلمان را بشكنيم و با پاكي انديشه و دل؛ تازه كنيم همه انديشه امان را بدان که اگر فروهر در گذشتگان كه اين روز ها به خانه و كاشانه ي خود باز ميگردند. خانه را تميز و بستگان را شاد ببينند خوشحال مي شوند و براي بازماندگان خود دعا ی خیر و برکت مي فرستند و گر نه غمگين و افسرده باز مي گردند.
فصل ها و نسل ها می آیند و می روند اما هومت وهوخت وهورشت  همچنان جاودانه است. بكوشيم تا چراغ راه آيندگان هميشه روشن باشد. ديگران اين چراغ را به سختي روشن نگه داشتند ما هم چنين كنيم.     ایدون باد.