گويش دري، زباني است كه زرتشتيان آن را حفظ كرده اند و در گردهمايي هايشان با آن زبان سخن مي گويند. اين گويش در روستاهاي مختلف كمي با هم تفاوت دارد. از اين پس بر آنيم تا هر هفته فايلي صوتي گويش دري يكي از روستاها يا محله هاي زرتشتي نشين ايران به ويژه استان يزد را در تارنماي برساد قرار دهيم.

نخستين فايل صوتي اين مجموعه مربوط به زرتشتيان شهر تفت است. تفت از ديرباز چهارمحله زرتشتي نشين داشته است، راحت آباد، سرده، باغ خندان و باغ گلستان. آدينه گذشته در درمهر اين شهر آيين مهرايزد برگزار شد، به همين مناسبت با يكي از مادربزرگهاي محله راحت آباد به گفتگو نشستيم و از او خواستيم تا نحوه برگزاري جشن مهرايزد تفت را برايمان بگويد، متن سخنانش را به زبان فارسي در ادامه مطلب آورده ايم فايل صوتي آن را نيز مي توانيد دانلود نماييد.


براي شنيدن و دريافت فايل صوتي اينجا را كليلك كنيد.(حجم فايل 2.3 مگا بايت)



متن سخنان فايل صوتي:

«شهر تفت، مهر ايزد را برگزار مي كرديم، از همه ي خانه ها، همه ي خانه هاي زرتشتيان، صبح كه مي شده يك گوسفند را مي بريدند و غذا درست مي كردند و نان مي بستند و وقتي پخت نان تمام مي شده، آتش تنور زياد و خوب بوده است و گوسفند را تنور مي كرديم و پسين آن را بيرون مي كرديم و دوباره شب مهمانداري مي كرديم. همه ي خونه هاي زرتشتي.

آن زمان گوسفند هم داشتيم، زندگاني هم داشتيم، باغ هم داشتيم، علفمان هم كه هرز مي رفته، به گوسفند مي داديم و پروارش مي كرديم و مهرايزد مي بريديمش، گاهنبار مي بريديمش، سال مي بريديمش. مي پختيم و مي خورديم و مهمانداري مي كرديم. همه كار مي كرديم.

الان سال تنگه. هيچ كس هم نيست كه يك گوسفند بخرد يا تيمار كند يا ببرد. علفمان هرز مي رود، آب مان هرز مي رود. باغمان هرز مي رود، ميوه مان هرز مي رود. هيچ كس نيست كه به آن نظم بدهد. كاري نداريم، گوسفند هم نداريم كه ببريم، گران هم هست و نمي توانيم بخريم. پس مي آييم و چكار مي كنيم؟ مهرايزد كه مي شود، پول روي هم مي گذاريم. هر محله اي پول روي هم مي گذاريم. يك گوسفند مي خريم و يك كيسه ي آرد هم مي خريم. و صبح زود خمير مي سرشيم و آتش تنور مي كنيم و نان مي بنديم و بعدش هم گوسفند تنور مي كنيم و بعد از نيمروز هم آن را در مي آوريم و با اين نان كه بسته ايم و با اين گوسفند كه تنور كرده ايم به درمهر مي رويم. پاي آتش، همه ي محله ها اينكار مي كنند. اوستا مي خوانيم و دستور مي آيد و «درين» مي خواند و بعد مي نشينند و گوشت را ريش ريش مي كنند و نان هم كه آماده است و گوشت در آن  مي گذارند و آدمي يك جفت اين «يادداشت» مي دهند و مهر ايزد تفت اينگونه است.

آن زمان هر خانه اي كه گوسفند تنور مي كرديم رانش را نگه مي داشتيم با دو سه تا نان تازه به درمهر مي برديم. الان كه آن كار را نمي كنيم اين كار مي كنيم. روز ورهرام ايزد جلوي سال نو، ورهرام ايزد قديم.»