همه ما نام ضحاک، فریفته اهریمن، را بارها شنیده‌ایم و با مارهایی که از جای بوسۀ اهریمن بر شانه‌هایش سربرآورد تا مغز جوانان وطن را خوراک خویش سازد، آشناییم؛ ولی شاید نام پدر ضحاک را کمتر شنیده باشیم.

به جمشید بر  گوهر  افشاندند
مر آن روز را روز نو خواندند

آخرین کار شگفت جمشید، بنیان‌گذاری جشن نوروز بود. برای این کار او باید از خویشکاری خود، قدمی فراتر می‌گذاشت.

نام جمشید یک بار در گات‌ها آمده است و فرگرد دوم کتاب وندیداد، تمامی به شرح دوران درخشان پادشاهی جمشید ‌پرداخته است؛ دورانی باشکوه و سراسر بالندگی که پایانی غم‌انگیز داشت؛ چرا که جمشید به سبب گناهکاری، فرّۀ خویش را از دست داد و به دست ضحاک به دو نیم شد.

پس از هوشنگ پسر او، تهمورث، بر گاه مِهی نشست.

پسر بُد مرو را یکی هوشمند      گرانـمـایه طـــمـورث دیــوبنـد

بیـامـد به تخت پدر بر نشســت   کمربرمیان رسم او را ببســت                                 

در شاهنامه، نخستین حکمفرمای گیتی، گیومرث نام دارد.
سَخُن گوی دهقان چه گوید نُخُست  
که تاج بزرگی به گیتی که جُست

که  بود  آنکه  دیهیم بر سر نهاد      
ندارد کس آن روزگاران  به  یاد

چند روزی است که بدلیل تغییر محل کار مجبور به سفر با مترو شده ام . سفری در زیر آنهمه هیاهو شهر تهران واتفاقاتی از جنس همین سفر . چند روز پیش یکی از دوستانم به من گفت که در ایستگاه تهرانپارس یک نوشته ای از تاریخچه آنجا نصب شده است . جالب تر اینکه من هرروز از همین ایستگاه سوار مترو می شوم ولی تابحال به این نوشته توجه نکرده بودم . صبح با این نیت که  بروم واین نوشته را پیداکنم به سمت مترو حرکت کردم .درست بعد از پائین آمدن از پله های ایستگاه،یک لوحه طلایی رنگ توجه هر مسافری را به خودش جلب می کرد . دراین لوحه متن زیر نوشته شده بود: