پیام شادباش انجمن موبدان تهران به مناسبت فرارسیدن نوروزباستانی ، این گرامی ترین ودقیق ترین یادگارنیکان به:

همکیشان ارجمند وهم میهنان گرامی وهمه ایرانیان فرهنگ دوست  درسرتاسر جهان 

سال 1388 سالي متفاوت، دشوار و در عين حال پربار براي همه زرتشتيان بخصوص جامعه زرتشتيان تهران بود. اگرچه انجمن زرتشتيان دوره 41 از اواخر آبان 1387 شروع به كار نمود، 1388 در واقع اولين سال اثربخشي اين هيئت مديره حساب ميشود.  متاثر از تغييرات اقتصادي و سياسي جهاني و ملي، ادامه مهاجرت بي رويه زرتشتيان، فاجعه درگذشت نابهنگام چند جوان زرتشتي، انجمن تلاش كرد تا به رسالت خود به عنوان بزرگترين و گسترده ترين نهاد زرتشتي ادامه دهد.

نماینده ایرانیان زرتشتی در نامه ای به دکتر مرضیه دستجردی وزیر بهداشت درمان و آموزش پزشکی، ضمن ارسال گزارش تهیه شده توسط خانواده روانشاد آرمین خسروی پرسیده است ایا اگر اين حادثه براي فرزند یکی از مسئولين و مديران اتفاق مي افتاد، آيا اينگونه برخورد مي شد؟

دکتر اختیاری در ادامه نامه

گپ نخست

در پیام پیشین سخن از جهان بینی اشوزرتشت نخستین پیام آور آریایی بود و چنین شیرین گفتار را که هر زمان تازه و فرشکرد و زیباست مگر می توان نگفت و ننوشت؟!

روانشاد شاهرخ میزانیان را بسیاری با جشنواره فرهنگی آموزشی پیرنارکی به خاطر می آورند. اما بدون شک بسیاری از ما که کم و بیش آن بهشتی روان را می شناختیم، نمونه های زیادی از نیک اندیشی اش را به یاد می آوریم. در این نوشتار برآنم تا خاطره ای را از همراهی و نیک اندیشی روانشاد شاهرخ میزانیان را برایتان بازگو نمایم:

آخي، بالاخره رسيدم. پاهام درد  گرفت. ‍قربون برم پيرسبز كه حتي پادرد بعد از بالا اومدن از پله هاتم لذت بخشه.
واي چقدر پير تغيير كرده. چقدر محوطه جلوي پيرون زيبا شده. چقدر درختچنار هميشه وفادارت سرحاله. پس من چي شنيدم!!! شنيدم كه گفتند درختت داره خشك ميشه. چون تو جريان بازسازي به ريشه هاش ضربه زدن. ريشه ها رو علم كردن و رفتن به جنگ كميته بازسازي.