|
کورش مرادیان
|
|
۰۹ خرداد ۱۳۹۰ |
|
هرگاه يكي از دوستان قصد مهاجرت در سر داشت و به گفتگو مينشستيم، دربارهي اينكه بايد بمانيم و دين و جامعهي زرتشتيان ايران را پاس بداريم سخن ميگفتم، ولي هميشه پاسخها سرشار از نااميدي بود، از اينكه ما جوانان زرتشتي ايراني امكان فعاليت زيادي نداريم و جامعهي زرتشتي هم با ناهماهنگيها، نداشتن برنامهريزي درست و همچنين با حمايت نكردن از جوانانش بر اين مشكل ميافزايد؛ و من هميشه در برابر اين پاسخ راهي جز اختيار سكوت نداشتم.  یادداشت ها (1) | بازدید: 810 | ادامه مطلب
|
