دلم میخواد براتون از جام بگم، اونم جامی که تمام شرکت کننده هاش از خانمها هستند. حتما فهمیدید در مورد چه جامی می خوام بگم. درست حدس زدید جام ایراندخت جام فوتسال بانوان.
شاید تو جامعه ما جا افتاده باشه که فقط مرد ها باید فوتسال بازی کنن،
با درود به روان همه درگذشتگان و با درود به تمامی خواندگان عزیز . مقاله ی جامهای ورزشی جایگاهی برای زرتشتیان (1) را قطعا به یا د دارید . این مقاله را در تاریخ 5/5/1389 نوشته بودم و از آن زمان تا کنون روی این مساله خیلی فکر کرده ام .
دیروز خبری در سایت گذاشته شد که شاید بسیاری از دستاندرکاران مسابقات مانتره را به فکر فرو برده باشد: «تعداد زیاد مقالات سطح بالا، مشکل مانتره امسال»! آیا به راستی آرمان دیروز مانتره، امروز یک مشکل غیرقابل حل است؟ آیا به راستی امروز، تعداد زیاد نوشتارهای خوب و نویسندههای خوب و جوان زرتشتی باعث گرفتاری ما شده است؟
دوره خدمت سه ساله انجمن رو به پايان است و بايد افرادي ديگر براي كانديداتوري نام نويسي كنند تا انجمن با اعضاي جديد شكل گيرد. گروه هيات نظارت بر انتخابات تشكيل مي شوند و آگهي ها پخش مي شود. در هر گرد هم آيي حرف از كاركرد انجمن قبلي است و اينكه چه كساني براي انجمن جديد نامزد خواهند شد.
وقتی بطور اتفاقی تلویزیون را روشن کردم تصویری از مراسم افتتاحیه جام جانباختگان را که چندروز قبل برگزار شده بود دیدم.نا خودآگاه جرقه ای درذهنم زده شد تا این چند سطررا به عنوان کوچکترین عضو برای همه اعضای کانون دانشجویان زرتشتی ازدیروز تا به امروز بنویسم.
با عرض روز به خیر و خسته نباشید خدمت تمام خوانندگان عزیز در هر کجای این کره خاکی پهناور مرسی از این که مطلب منو انتخاب کردین. خواهش می کنم تا آخرشو بخونین. حتما الان دارین از خودتون سوال می کنید. که این مطلب رو درست چاپ کردن یا اشتباه شده؟
هر آنچه نا موخت آموزگار بیا موزدت گردش روزگار در پرواز نخست، اگر با زمین اصابت کردیم، نگران نشویم، بلکه خوشحال باشیم و شیرینی و لذت تجربه به زمین افتادن را برای پرواز دوباره، هیچگاه از دست ندهیم، چرا که زمین خوردن باعث میشود که بالهای پرواز ما آبدیده گردند و پاهای ما برای ایستادن مجدد و اوج گرفتن برای پروازی دوباره، مقاوم شوند. با نگرش به داستان زیر بتوانیم برای آخرین بار پرواز کنیم و موفق شویم:
عده ای از همکیشان که تعدادشان کم هم نیست بدلیل وجود پاره ای از مشکلات معمولا سالی یکبار آنهم در روزهایی که بر تقویم برای زیارت حک شده است به زیارت پیرها می روند و هر ساله با همت تعدادی از علاقمندان تورهایی بدین منظور تدارک دیده می شود که رفتن زیارت کنندگان را آسان می کند هر چند برای برگزار کنندگان سخت باشد.
ما هر چی میکشیم از دست همین خیراندیشاست. (خیراندیشای گرامی شما بهتون بر نخوره، چون اگه نباشید نصف کار جامعه زرتشتی فلج میشه) آخه اینا با این کارای خیر و نیکشون ما رو عادت دادن به خودشون جوری که خودمون برای پیشبرد و آبادانی اماکن و کارامون از خودمون مایه نمیذاریم و خرج نمیکنیم و منتظریم که یه خیر اندیش پیدا بشه و این کار رو بکنه. و تا پیدا نشد به خودمون نمی قبولونیم که الانه که خودمون باید دست به کار شیم
