وقتی توتنهایی شب خسته و غمزده بودم                                     
 وقتی یاد روزای خوش که زدست رفته بودم

وقتـی ابرتیره و تار روی آسمـون دل بود
وقتی تو بارون چشمام دنیا پرز آب وگل بود

هزاران لعن و صد نفرين بر اين جان و دل ساده

 كه بر ياري مثال توچنین افتاده دل داده

تو اي شيرين يار من چرا با ما جفا كردي

نگو با من دگر هرگز كه درعهدت وفا کردی

ز یاران دل بریدن کار ما نیست    
بریدن ناروا هرگز روا نیست

صفا هرگز ندارد باغ بی گل
دل ما گلشن است و بی صفا نیست

می شود با عقل پا  روی دلها گذاشت       
          آینه جان را روی دیوار تنها گذاشت
می شود آینه را با دل سنگی ها شکست   
         جای آن را نقشی از رویاها گذاشت

یکی روز تعطیل فصل بهار         برفتم به صحرا به قصد شکار
رسیدم به یک دره سبزه زار         درآمد به راهم یکی گرگ هار

خسیسی که بر پشت خود داشت بار
پیاده همی رفت در حال زار

بپرسید شخصی، چه داری بار؟ 
...  

یکی روز تعطیل وقت ناهار
بناگاه مهمانم آمد چهار

در آن روز شد شادی من عزا
...

روزگـاریست در ایـن خـاک کـه منـزل داریم
روزگـاریست چه زخمهایی که بر دل داریم

غـرقه در دریـای امیـال و هـوسهای درونیـم
....

جام  می در دست یاران،مستیش در چشم توست
گل به گلزار و بویش در دهان گرم تست

اینهمه نکته نوشتند به دیباچه ی عشق
....

زمستان رفت و از نو جشن نوروز و بهار آمد
گل آمد بلبل آمد لاله ها از لاله زار آمد

هزاران مرغ خوشخوان بر سر سرو و چنار آمد
....