| به یاد بود روانشاد استاد پورداوود |
|
|
| نویسنده اسفندیار بهی زاده | |
| ۲۶ آبان ۱۳۸۷ | |
 تو ای پورداود ایران شناسزما باد بر تو درود و سپاس سپاسی کزان یاد ماند همی وزان یاد نیکی فزاید همی شکوفان چوشد مغزت ای هوشمند به ژرفای دل آنچنان سودمند که در راه ایران و ایرانیان به خواست خداوند وشاه جهان پس از خاموشی سالیان دراز تو جستی زبان نیاکان به راز ابر کاوش و دانش از دیر باز به روی زبان آوریدی به راز تو زنده نمودی ز خود دانشی که کمتر بدان پیش بد سازشی هم از بهر این دانش نوجوان کنون مانده راهی به دانشوران زدانش به استادی خود فزون همه عمر بودی به خود رهنمون گشودی بسی رازهای گران ز زرتشت و از مهر اسپنتمان گهر را همی با نژاد درست برون آوریدی ز روز نخست ترا خون افشین و بابک درون هم از ما زیارت بگشته فزون کنون مانده بر دانشت در جهان نمودار آیین ایرانیان به دانش بسی رنج تن سوختی کز آن رنجها هوده اندوختی به پاداش این رنجهای گران کنون نام تو زنده شد جاودان بهشت برین جایگاه بلند به پاداش این رنج بس سودمند به آموزش از پاک یزدان بود روانت پر از نور و تابان بود تو رفتی و دانش شد اندوهگین به سختی این غم نداریم کین ز مرگ تو ماییم اندوهبار گه گنج تو زان دانش بیشمار برفته است از دست و ناید دگر نه راهی به ما هست زان چاره گر ز اندیشمند کهن برترین سخن هر چه گویم بباید جز این بهی زاده کوتاه کن راز کار اگر نیک باشی شوی رستگار اسفندیار بهی زاده برگرفته از شماره دهم سال 19 مجله هوخت |
یادداشت ها (0) - ارسال یادداشت: